Tradycyjne definicje i sztywne ramy profesji zaczynają się zacierać, a w ich miejsce pojawiają się funkcje hybrydowe, których nie da się już jednoznacznie przypisać do istniejącego zawodu – a nawet jednej ścieżki kształcenia.

Przez długi czas rytm życia w dużych miastach oraz sposób funkcjonowania w pracy obracały się wokół pośpiechu, mnożenia obowiązków i przekonania, że trzeba działać ponad siły. Wizerunek osoby biegnącej z kawą i telefonem stał się symbolem osiągnięcia, do którego odnosiły się kolejne roczniki kończące studia.

Współczesne spojrzenie na zdrowie obejmuje znacznie szerszy zakres niż dawniej, ponieważ oznacza nie tylko brak dolegliwości, lecz także harmonijne funkcjonowanie fizyczne, psychiczne i społeczne.

Dzisiejsza rzeczywistość pełna bodźców i nadmiaru treści sprawia, że osoby studiujące oraz rozpoczynające karierę zawodową mierzą się z trudnością sensownego gospodarowania energią oraz godzinami w ciągu dnia. W takich warunkach automatyzowanie powtarzalnych działań przestaje kojarzyć się z futurystyczną technologią i zaczyna funkcjonować jako ceniona umiejętność osobista. Nie mówimy o zaawansowanym programowaniu, lecz o celowym tworzeniu cyfrowych nawyków i korzystaniu z narzędzi, które ograniczają wysiłek przy rutynowych czynnościach.

Okres bezpośrednio po uzyskaniu dyplomu rozpoczyna więc etap wzmożonych poszukiwań na rynku zatrudnienia. W tym czasie wielu świeżo upieczonych magistrów czy licencjatów codziennie monitoruje ogłoszenia, szlifuje swój życiorys oraz uczestniczy w licznych spotkaniach rekrutacyjnych. Z tego powodu rozsądnie jest śledzić, w jaką stronę ewoluują procedury zatrudniania – zwłaszcza że zbliżający się rok potrafi przyszykować aplikującym sporo niespodzianek.

Już na początku tej drogi wielu studentów staje przed pozornie prostym, a w praktyce wymagającym zadaniem – rozszyfrowaniem planu zajęć. Pełen skrótów i nieznanych określeń może początkowo budzić konsternację, jednak to właśnie on odzwierciedla bogactwo form kształcenia. Część zajęć skupia się na przekazaniu wiedzy teoretycznej, inne angażują uczestników w praktyczne działania, a kolejne rozwijają umiejętności potrzebne w przyszłej pracy zawodowej. Jak rozpoznać poszczególne formy zajęć, czym się od siebie różnią i jak przebiegają w codziennym studenckim rytmie?

Moment, w którym student postanawia przerwać naukę, bywa jednym z najtrudniejszych doświadczeń w młodym wieku. Decyzji towarzyszy mieszanka presji społecznej, obaw o przyszłość i poczucia bycia ocenianym przez innych. Nic więc dziwnego, że z zewnątrz często postrzegana jest jako osobista porażka – chociaż w rzeczywistości przyczyny takiego kroku potrafią być mocno zróżnicowane.

W Polsce blisko połowa przedsiębiorstw przemysłowych aktywnie wykorzystuje chmurę obliczeniową, internet rzeczy oraz sztuczną inteligencję, dlatego trudno już postrzegać biznes w konwencjonalny sposób.

Rozpoczęcie roku akademickiego zazwyczaj wiąże się z przypływem entuzjazmu i nowej motywacji. Chęć zdobywania jak najlepszych ocen z nowych przedmiotów mobilizuje do wzmożonego wysiłku. Niestety, u wielu studentów ten początkowy zapał wygasa już po kilku tygodniach, a w jego miejsce pojawia się zmęczenie, przytłoczenie i mniejsze zaangażowanie.

W procesie poszukiwania pierwszej pracy większość osób koncentruje się na formalnych aspektach swojej kandydatury. Godziny spędzone na dopracowywaniu CV, zbieraniu certyfikatów z ukończonych kursów czy budowaniu imponującego portfolio często przesłaniają znaczenie jednego z najpotężniejszych narzędzi w arsenale kandydata – sieci kontaktów. Tymczasem wiele sukcesów zawodowych, nie tylko tych początkowych, ma swój początek w z pozoru błahej wymianie zdań, uścisku dłoni czy krótkiej rozmowie, która pozwoliła poznać odpowiednią osobę